بولدوزر رهبر

عطاري نظام چيزي جز حلقه‌هاي پنهان سپاه نيست. سپاهي كه در روزهاي پراضطراب رهبر بعد از هجده تير به او گفته بودند اگر نمي‌تواني بساط آشوب‌ها را جمع كني ما خودمان دست به كار مي‌شويم و چنين هم كردند. از آن روز به بعد بود كه كم‌كم خامنه‌اي راهي بهتر از تكيه بر هاشمي يافت تا بتواند بماند.

احمدي‌نژاد اولين شعبده‌ي اين دستياران جديد رهبري نبود و آخري هم نخواهد بود. چنان كه در اين انتخابات به پاي آن ايستادند و چه‌ها كه نكردند تا ناخودي‌ها در قدرت نباشند. در آن جمعه‌ي سياه علاوه بر شاخ و شانه كشيدن و اشك ريختن، خامنه‌اي رسما گفت كه ديگر هاشمي همه‌كس‌اش نيست و قربان دست و پاي بلوري احمدي نژاد رفت.

گمان خامنه‌اي بر اين است كه اين بولدزري كه بي‌منطق و تامل مي‌كوبد و خراب مي‌كند و جلو مي‌رود و هيچ حرفي را شنوا نيست، مركب خوبي‌ست تا همه‌چيز را چنان كه خود دوست دارد، ترتيب دهد. اوست كه مي‌تواند از دانشگاه پادگان بسازد و از دانش نه شاخه‌ي فني و كاربردي آن بلكه انساني و اجتماعي‌اش جز تاويلي اسلامي، انقلابي و ناچسب باقي نگذارد.

خامنه‌اي گمان مي‌كند كه فرمان اين بولدوزر و افسار اين مركب در دست خودش هست و خواهد ماند. بي‌خبر كه آن مافيايي كه اين ولد چموش را پس انداخته، كامندر است نه او. چه افسوس خواهد خورد زماني كه اين بولدوزر به پشت ديوار بيت او برسد.