رسم مردم‌كشي

شايد تا ديروز صحبت از بي‌اعتمادي مردم به حكومت به خاطر حرف و حديث‌هاي تقلب در انتخابات مطرح بود اما حالا ديگر بحث سركوب، آدم‌كشي، جنايت و شكنجه و تجاوز است. بي‌اعتمادي ناشي از اين‌ها ديگر به هيچ‌وجه زدودني نيست الا با تغييرات وسيع در حاكميت سياسي و روش و منش آن.

وقتي حكومتي دست‌اش به خون مردم‌اش آلوده شود از آن روز شمارش معكوس سقوط آن آغاز مي‌شود. فرقي نمي‌كند كه چقدر حكومت و دولت‌مردان‌اش باخدا و دين‌دار باشند. تنها فرق‌اش اين است كه اين‌بار خدا و دين را هم با خود به پايين خواهد كشيد.

در تاريخ بيش و پيش از مخالفان و معاندان با دين اين خود دين‌داران بوده اند كه با رفتار خود از تاريخ و جامعه دين‌زدايي كرده‌اند يا دين را از صحنه‌ي اجتماع به گوشه‌ي خانه‌ها و گرايش شخصي افراد جامعه سوق داده‌اند.

در آستانه‌ي ماه رمضان كم نديده‌ام دين‌داراني كه حتا به عمل ديني خود هم شك كرده‌اند، پدران و مادراني كه ديگر چندان اصراري به دين‌داري فرزندان خود ندارند و از مسجدي شدن آن‌ها واهمه دارند كه مبادا فردا بچه‌هاي‌شان سر از پايگاه بسيج مساجد در آوردند و پياده‌نظام عده‌اي قدرت‌طلب بي‌اخلاق شوند.

رسم مردم‌كشي اگر باب شود كه شده است، همه چيز را با خودش خواهد برد و به دين و دولت رحم نخواهد كرد.