سهراب‌كشان

گرد و غباري كه در هوا بود بر چهره‌هاي عرق كرده و آفتاب‌سوخته‌ي مردم به گل مي‌نشست. رد اشك بر صورت خيلي‌ها ديده مي‌شد. مادري خسته دست جوان بيست و چند ساله‌اش را محكم گرفته بود و رها نمي‌كرد. حوادث اين روزها به او آموخته بود كه اگر پسرش را رها كند معلوم نيست دوباره زنده خواهد ديدش يا نه.

پسر اما آرام و قرار نداشت و مدام مادر را با خود از اين سوي گورستان به آن سو مي‌كشيد و ماموران باتوم به دست در پي آن‌ها مي‌دويدند. مردم تكبير مي‌گفتند، فاتحه مي‌خواندند و زيرلب و گاهي هم به فرياد ناله و نفرين مي‌كردند. در كناره‌ي اين هياهو گور تازه‌اي بود كه بر آن نام سهراب را نوشته بودند و گورستان شهر كه عزادار چهلم ندا بود.

اين روزها رابطه‌ي ميان پدران و پسرها و مادران و فرزندها دگرگون شده است. براي برخي از مردمي كه مهم‌ترين تراژدي ملي‌شان سهراب‌كشي رستم است، اين حادثه دوباره در حال تكرار است، پدراني كه آن سو ميان سربازان اند و و فرزنداني كه اين سو با مردم اند.

گروهي از پدران اما به دين فرزندان خود درآمده‌اند. داستان پدران انقلابي و مذهبي كه سال‌هاست از پسران خود دور افتاده بوده‌اند و اين روزها بدون هيچ حرف و بحثي كنار فرزندان‌ خود قرار گرفته‌اند، شنيدني‌است. وقتي پسري با شور و شوق تعريف مي‌كند پدر مذهبي‌اش كه هنوز در هواي جبهه و جنگ اسير است از او خواسته كه براي‌اش ماهواره‌اي فراهم كند تا فارغ از دروغ و دغل تلويزيون خبرها را بگيرد و بداند در اين مملكت چه مي‌گذرد، كم عجيب نيست.

گورستان شلوغ و شلوغ‌تر شده است. ماموران مستاصل شده‌اند و خسته. ديگر دنبال مردم نمي‌دوند و كسي را نمي‌زنند. حالا مردم با خيال راحت شعار مي‌دهند و عزاداري مي‌كنند. دختري رو به سرباز چماق به دست مي‌كند و مي‌گويد چرا مردم را مي‌زنيد؟ افسري كه مافوق‌شان است در جواب مي‌گويد شما چرا به خانه‌هاي‌تان نمي‌رويد؟ چندين روز است كه ما خانه نرفته‌ايم و از زن و فرزند خود خبر نداريم.

دختر لبخندي مي‌زند و مي‌گويد نگران‌شان نباشيد آن‌ها هم آن‌جا ميان مردم اند. و با دست به آن‌سوتر اشاره مي‌كند. افسر پليس ناخودآگاه بر مي‌گردد و جهت اشاره‌ي دختر را نگاه مي‌كند.