درد و لذت دادن

قبل از انتخابات يكي از همكاران گفت كه نمي‌خواهد در انتخابات شركت كند. من هم در چند جمله‌ي كوتاه از او خواستم كه شركت كند و دليل هم آوردم. ديگر او را نديدم تا هفته‌اي بعد از انتخابات كه گلايه كرد كه من باعث شدم او راي دهد و حالا چنين پشيمان و سرخورده باشد.

از جهتي حق با اين زن بود چرا كه اگر راي نمي داد، بار رواني كم‌تري بايد تحمل مي‌كرد و احساس سرخوردگي، دزدزدگي و فريب‌خوردگي به او دست نمي‌داد. اما ابراز تاسف از آن‌چه پيش آمده به تنهايي كفايت نمي‌كرد.

خلاصه جواب من به او اين بود كه هدف از شركت در انتخابات و راي دادن كه يك حركت سياسي‌ست، اثري سياسي‌ست متشكل از تشكيل يك دولت جديد و اميد به تصميماتي كه احيانا خوشايندتر باشد. تازه اگر بخش‌هاي غيرانتخابي و اقتدارگراي حاكميت كه پرزورتر هم هستند، اجازه مي‌دادند.

اما حالا با تقلب و جعل اين اثر سياسي هم از دست رفت. نه دولتي جديد و نه كابينه و سياست‌هايي تازه. اما اصيل‌تر از تاثير سياسي، اثر اجتماعي يك حركت سياسي‌ست كه اگر با عدم تقلب در انتخابات مواجه نمي‌شديم شايد هرگز با اين وسعت و شدت حركت اجتماعي حاضر به دست نمي‌آمد. به هر حال به هواي قند آمدن و بر شكر افتادن در عالم سياست كم‌تر رخ مي‌دهد. چرا كه چنين گنجي بي‌رنج حاصل نخواهد شد.

اكنون از راي دادن به حركت كردن رسيده‌ايم عملي كه فعالانه‌تر است و حاكميت را به انفعال مي‌كشد. حال بايد با سازماندهي مناسب اين حركت فعالانه و انكاري را به يك حركت فعالانه و اثباتي تبديل كرد. امري كه شايد زمان‌بر باشد و سخت، اما محال نيست.

همان طور كه در دادن يا ندادن نوشته بودم، راي كسي مانند من يك راي براي حداقل مطالباتم هست و اگر راي من با همراهي اكثريت پيروز مي‌شد و پيروز هم اعلام‌اش مي‌كردند، حالا بايد براي مابقي مطالبات مي‌جنگيدم و سعي مي‌كردم تا ديگران را با آن خواسته‌ها همراه كنم.

با اين شرايط جديد اما بسياري همراه من اند و خواسته‌هاي‌شان زياد دور از من نيست، پس مي‌توانم براي خواسته‌هايي فراتر از آن حداقل‌ها هم گام بردارم و قطعا اين تاواني‌ست كه كودتاگران اقتدارگرا بايد بپردازند، تا هرگز سازوكارهاي دموكراتيك را ناديده نگيرند حتا اگر نيم‌بند و ناتمام باشد. چرا كه ناخواسته به دموكراسي‌خواهي جامعه دامن مي‌زنند اما اين بار دموكراسي كامل‌تر و بي‌نقص‌تر.