بسيجي واقعي، همت بود و باكري. اين روزها مردم معترض در مواجهه با نيروهاي سركوبگر حكومت، اين شعار را همراه فرياد تكبير و يا حسين سر مي‌دهند. و ديده‌ام در خيابان‌هاي شهر مردان چماق‌دار چگونه چادر از سر زني كه يا حسين مي‌گفت كشيدند و او را باتوم زدند.

 

سال‌ها پيش بسياري جوانان و نوجوانان ايران با جان و دل و دست خالي بي‌هيچ چشم‌داشتي براي مقابله با متجاوز به خاك كشور جنگيدند و خون دادند كه اكنون اسم‌شان بر كوچه خيابان و عكس‌شان بر در ديوار شهر باقي‌ست. و از كار آن‌ها اسمي برآمد به نام بسيج.

 

نام بسيج و نام كشته‌شدگان‌شان در جنگ نقابي شده است بر رفتاري كه سال‌هاست هدفي جز فشار و تحقير و تهديد مردم ندارد و امروز هم كه اين نام به خون مردم بي‌گناه آغشته شده است. بسيجي كه به تمناي مزاياي حكومتي شكل بگيرد بيش‌تر از ابزاري براي سركوب نخواهد بود. سهميه‌هاي گوناگون كاري و تحصيلي بي‌جهت به ايشان تعلق نمي‌گيرد.

 

و اسفناك‌تر سكوت وابستگان آن بسيجيان جبهه و جنگ است. چرا خانواده‌ي همت‌ها در اعتراض به اين پرده‌دري و بي‌مروتي خواهان حذف نام عزيزان‌شان از كوچه‌ها و خيابان‌هاي شهر نمي‌شوند، تا نام آن مردان بزرگ ابزار تزوير قدرت‌پرستان نشود. چرا كه ديگر بسيجي لشكر مخلص خدا نيست. بسيجي امروز لشكر بي‌غيرت ناخداست.