غول حكومت اسلامي

اين چند روزه كه درگير تجمع و راهپيمايي و اعتراض بودم، مادرم مدام زنگ مي‌زد كه نگرانم مراقب باشيد و شما خودتان را قاطي اين مسايل نكنيد و از اين جور حرف‌ها. و من هم طوري دلداريش مي‌دادم كه نگران نباش. پدرم اما ساكت بود. شايد در برزخ به سر مي‌برد.

تا اين كه يكبار خودش زنگ زد و گفت اين‌ها رحم ندارند و راحت مي‌كشند. من هم گفتم اين دست‌پخت شماست. اين همان نظامي‌ست كه با خون شهداي‌تان آبياري‌اش كرديد. اين غولي‌ست كه شما از چراغ بيرون كشيديد و حالا چرا رشادت اين را نداريد كه در برابرش بايستيد.

پدرم البته چيزي نگفت و دوباره سكوت كرد شايد به خون‌هاي ريخته شده پاي انقلاب فكر مي‌كرد. از جمله برادرش و بسياري آشنايان دور و نزديك كه هزينه‌ي جان گرفتن اين نظام شدند و حالا هيچ‌كدام نيستند ببينند نتيجه به كجا انجاميده است.

نمي‌دانم كساني مثل مير حسين موسوي كه سال‌هاست كناري نشسته‌اند و سكوت كرده‌اند رشادت اين را خواهند داشت كه اين غول مست را به چراغش برگردانند و آيا اصلا مي‌توانند از پس چنين كاري برآيند، علي‌الخصوص حالا كه خامنه‌اي در سخنراني نمازجمعه چنين آب پاكي بر دست‌شان ريخت كه همين است كه هست.