دادن يا ندادن

ماه‌ها قبل از انتخاباتي كه احمدي‌نژاد از آن درآمد، روزنامه‌ي شرق گزارشي از تحقيقي منتشر كرد كه طبق آن اكثر افراد پيشرو و تاثيرگذار و تحصيل‌كرده‌ي جامعه تمايلي به شركت در انتخابات نداشتند و معتقد بودند مشكل جامعه‌ي ايران بدون توسعه‌ي سياسي و تثبيت آزادي و تحزب ممكن نيست.

اغلب آن‌ها معتقد بودند با اين ساختار سياسي و با توجه به دو دوره دولت خاتمي، ساختار سياسي جامعه جوابگوي چنين نياز ضروري نيست، از اين جهت بيش‌تر طبقه‌ي فرادست جامعه مشاركت و راي دادن را بي‌فايده مي‌دانستند.

در مقابل طبقه‌ي فرودست جامعه با توجه به نيازها و دغدغه‌هاي خود نياز مادي و اقتصادي را اصل مي‌دانستند و براي رسيدن به آن مشاركت در انتخابات را براي دست يافتن به خواسته‌هاي معيشتي مناسب مي‌دانستند، از ديد اين گروه دولت در كنترل تورم و غلبه بر بيكاري توانمند است و با ساختارهاي جاري جامعه و وجود پول نفت مي‌توان به اين خواست‌ها رسيد.

آن ماه‌ها به سرعت گذشت و انتخابات با رويگرداني خيل بي‌شماري از طبقه‌ي اهل فرهنگ و انديشه و دانش برگزار شد و در غياب آن‌ها احمدي‌نژاد با شعار آوردن پول نفت بر سر سفره‌ي مردم و نيز تقبيح هاشمي و خاندانش به عنوان ام‌الفساد حال و گذشته‌ي كشور و اندكي هم اعمال نفوذ دوستان دور و نزديك برنده‌ي انتخابات شد.

چهار سال گذشت. البته نه چندان خوش‌آيند خصوصا براي آن طبقه‌ي فرادست جامعه كه توهين و تحقيرهاي مستقيم و غيرمستقيم ناشي از حضور احمدي‌نژاد در راس حكومت تحمل كرد. در اين مدت خيلي‌ها پشيمان شدند كه درست است كه راي دادن شايد بي‌فايده باشد اما راي ندادن بي‌ضرر هم نيست.

اين بار ظاهرا بسياري مي‌خواهند جبران كنند و آن اشتباه گذشته را تكرار نكنند. اين بد نيست اما بايد ديد گروهي موسوم به اصلاح‌طلب آيا آن‌ها هم متنبه شدند كه خواست مردم امروز بر سنت انقلاب و مردان انقلابي و رهبر از ميان‌رفته‌ي انقلاب ارجحيت دارد. جوانان امروز به ويژه دل در گروي خواسته‌هاي امروز خود دارند فارغ از اين كه اين خواسته‌ها با متر انقلابيون سابق خوب ارزيابي شود يا بد.

واجب است آن‌ها هم به اين خواسته‌ها تن دهند تا دوباره با موج جديدي از رويگرداني از ساختارهاي سياسي مواجه نباشند كه اين بار معلوم نيست از ته آن چه سر برآرد.

اگر حكومت آزادي بيان و انديشه و مطبوعات و آزادي‌هاي اجتماعي را براي نسل جديد زن و مرد اين كشور به رسميت بشناسد و از آن حمايت كند بدون اين كه آن را به محك ارزش‌هاي اسلامي و انقلابي خود بسنجد، همين اندازه كافي‌ست كه با دولت مستقر همراهي كرد و در انتخاب شدن آن مشاركت نمود.

اگر اين حد از مطالبات برآورده شود، جامعه با اين بستر مي‌تواند ضمن مطرح كردن ديگر مطالبات خود و بسيج افكار عمومي نسل جديد براي رسيدن به آن‌ها مبارزه كند. اين حداقل است كه مرا وا مي‌دارد بعد از سال‌ها يعني انتخابات مجلس ششم، بار ديگر راي بدهم.

براي من مذهبي و انقلابي بودن دولت، كه خود از اين هر دو روگردانم به هر دو منتقد، مهم نيست، تا زماني كه بدانم در فضاي بازي كه دولت حامي آن است بتوانم حرف و عقيده‌ي خود را مطرح كنم و براي مطالباتم تلاش و تقلا نمايم.

من هم راي مي‌دهم آن هم به كساني كه فكر مي‌كنم چنين كنند و بتوانند پاي اين خواسته‌ي حداقلي من بايستند و خودم براي مابقي خواسته‌هايم خواهم جنگيد.