دختر را كنار خيابان منتظر مي‌بيني. آهسته پژوي قديمي‌ات را كنار مي‌كشي. آرام جلوي پايش توقف مي‌كني. دختر اما به سرعت و پر صدا در را باز مي‌كند و دنيايي صدا از خيابان همراه او داخل مي‌شود و كنار تو مي‌نشيند. نگاهش مي‌كني. سلام مي‌كند، تو مي‌خندي. او تند تند حرف مي‌زند و تو انگار نمي‌شنوي. و باز لبخند مي‌زني.

 

مادر! راستي مرد خوب چطور مردي‌ست؟ دختر مي‌پرسد. و تو را ناگهان برق كلامش مي‌گيرد. رگبار واژه‌ها از تو مي‌بارد و دختر خيس و رميده دربه‌در دنبال پناهي مي‌گردد. اما تو مجالش نمي‌دهي و هر چه را به ذهن و خاطرت مي‌رسد رديف مي‌كني. حالا ديگر دختر تو را نمي‌شنود و لبخند مي‌زند.

 

تا به خود مي‌آيي جلوي خانه رسيدي. نايستاده دختر پايين مي‌پرد و كليد را در در مي‌چرخاند و غيب مي‌شود و تو مي‌ماني و سكوت. نشسته پشت رل به فكر مي‌روي و يكه مي‌خوري كه چرا يكباره هر چه از من مي‌دانستي و به خاطر داشتي براي دخترت برشمردي. همان‌هايي كه روزي مرا به خاطر داشتن‌شان شماتت مي‌كردي. سرخ مي‌شوي، هرچند مرا كنار دستت نشسته جاي دخترت نمي‌بيني.

 

گونه‌هاي‌ات نم مي‌گيرد و خاطرات روزهاي با من نبودن‌ات را مرور مي‌كني و مثل هميشه باري از حسرت برشانه‌هاي‌ات سنگيني مي‌كني. و حيف كه نمي‌توانم اشك‌ات را پاك كنم و تو گرمي نوازش‌هاي‌ام را حس نمي‌كني. باز بي‌صدا مي‌روم و دخترت را مي‌بينم كه در اتاقش و در پناه پرده‌اي كه بر پنجره آويخته‌اي آرزوهايش را به هم مي‌بافد.