سرمايه‌هاي اجتماعي و كيمياگري معكوس

سي سال گذشت. از انقلابي كه پدران و مادران بسياري از ما يا دستي در آن داشتند و يا دل به آن بستند. سي سال كم زماني نيست براي يك كشور. سي سال پر از اتفاق كه تلخ‌كامي مردمان را مي‌توان به حساب ناكامي انقلاب و انقلابيان گذاشت.

اگر حساب كنيم كه چه‌ها از دست داديم تا چه به دست آوريم براي خيلي‌ها تلخي شكست آرزوهاي بزرگ بربادرفته دو چندان مي‌شود. مهم‌ترين چيزي كه انقلاب از اين مرز و بوم گرفت بسياري سرمايه‌هاي اجتماعي بود كه در طول تاريخ در عمق فرهنگ ايران رسوخ كرده بود.

آزادگي، راستي و درست‌كاري بي‌بها نبودند كه بت‌شكنان انقلاب خواسته و ناخواسته در پيشگاه خدايان خود سربريدند تا ابراهيم‌وار خداخواهي خود را به خون فرزندان ايران امضا كنند. در اين سال‌ها بسياري از داشته‌هاي پيشين خود را از كف داده‌ايم.

اگر قرار بود انقلاب نسل گذشته كيميايي باشد كه در آن مس عقب‌ماندگي را به طلاي پيشرفت تبديل كند. چنان شد كه هر آن چه از ذخاير مادي و معنوي هم بود از دست رفت و همه را مس كرد.