هر چند تيزر دعوت آخرين فيلم حاتمي​کيا مي​گويد که اين فيلم متفاوت است، اما اين گونه نيست. البته ظاهرا يک اپيزود از فيلم حذف شده است که شايد اين تفاوت مربوط به آن بخش اکران نشده باشد.

 

به هر حال ساختن فيلمي درباره​ي سقط جنين که آن را نفي مي​کند، نبايد کار غيرمعمول حاتمي​کيا تعبير شود. اين فيلم هم مانند ساير کارهاي او از ايدولوژي خالي نيست.

 

در فيلم خيل گسترده​اي از زنان با شرايط فرهنگي اجتماعي متفاوت به نمايش در مي​آيند که مي​خواهند جنين​شان را سقط کنند اما سرانجام همه منصرف مي​شوند. اما ديدن سقط جنين از اين زاويه، کوچک کردن صورت مساله است تا جواب دلخواه از آن به دست آيد.

 

چرا هيچ​کدام از بچه​ها نامشروع نبودند، بچه​اي که شرع، عرف و قانون آن را انساني داراي حقوق کامل نمي​داند، بچه​اي که براي مادرش ننگ​آور به شمار مي​آيد و نگه داشتن​اش براي مادر بسيار سخت و سنگين است. هر چند فيلم يک رابطه​ي پنهاني مردي داراي زن را با زني ديگر روايت مي​کند اما اين رابطه شرعي بوده و مبتني بر صيغه، بنابراين بچه از ديد فيلم حلال​زاده است.

 

چرا فيلم هيچ موردي از سقط جنين را نشان نمي​دهد که در آن سلامتي زن به خطر افتاده است و ناچار بايد بچه را سقط کرد، اين مورد حتا قانوني هم هست هر چند مذهب آن را به رسميت نمي​شناسد و پذيرفته است زن هنگام زايمان بميرد و حتا در اين چنين شرايطي به زن مدال شهادت هم اعطا مي​کند.

 

حاتمي​کيا از کنار اين واقعيت​هاي چالش برانگيز عبور مي​کند و بر آن​ها سکوت. چون حاتمي​کيا همان مرد ايدئولوژيک است که بود. حتا از دريچه​ي دوربين​اش هم نمي​خواهد يا نمي​تواند فارغ از ايدئولوژي مذهبي خود به اين مساله​ي انساني، اجتماعي  بنگرد.