ايدز اجتماعي

ايدز را به عنوان يک بيماري مي​شناسيم که در آن سيستم ايمني بدن تحليل مي رود و کار به جايي مي​رسد که حتا با يک سرماخوردگي معمولي هم فرد از پا در مي​آيد.

با يک تناسب مي​توان ايدز اجتماعي را حالتي دانست که در آن سيستم ايمني يک جامعه از کار مي​افتد و نه تنها آن جامعه توان مقابله با بيماري​هاي اجتماعي را ندارد، بلکه خود سيستم ايمني جامعه هم آلوده مي​شود و  تعميق و تعميم آلودگي​ها در سطح جامعه را سبب مي​شود.

دستگاه قضايي و پليس يک کشور مهمترين نقش را در حفظ و حراست از ارزش​هاي والاي انساني ايفا مي​کنند. حال شرايطي را در نظر بگيريد که اين دو نهاد مهم اجتماعي نه تنها در اجراي نقش بي​بديل خود ناتوان اند بلکه خود يکي از آلوده​ترين و فاسدترين نهادهاي جامعه به شمار آيند.

اگر روزي پليس يک کشور خود عامل توزيع مواد افيوني باشد و يا اين که بسياري از جرايم بطور موردي يا سازمان​يافته درون نهاد انتظامي و پليس به وقوع بپيوندد. آن جامعه در مشکلات اخلاقي اجتماعي خود در مرحله​ي بحراني قرار دارد.

مي​گويند هر چه بگندد نمکش مي​زنند واي به روزي که بگندد نمک. شايد گنديدن نمک ناممکن به نظر برسد اما در شرايط جامعه​ي ايران امروز هيچ چيز ناممکن نيست و هر بلايي در حال وقوع  و يا در آستانه​ي انجام است.

آيا با آن چه در جامعه از پليس و دستگاه قضايي مي​شنويم کشور دچار گونه​اي ايدز اجتماعي نشده است؟