هر روز
از اين پنجره
بيرون نگاه مي‌كنم
دود است و بوق
و حمالان جسم‌هاي پير آهنين
آنان كزين سو به آن سو روانه اند

 

در قاب ديوار خانه‌ام
تبر
به جنگل پرواز مي‌كنم
با موج‌هاي چوب دسته‌اش

 

صداي فن تراشه‌هاي روي ميز
سكوت من است

با يك كليك
نواي رود و پرنده و باد
پر مي‌كند اتاق مرا
نشئه مي‌شوم

لينك مطلب و درباره‌ي آن با موضوع شعرواره