اينجا نشسته
برايم شعر مي‌خواند
مردي عجيب
كه هر شب به خوابم مي‌آيد
و صبح
سرماي نبودنش
در رخت‌خوابم مي‌پيچد
و ييدارم مي‌كند

 

كسي كاغذ بياورد
تا شعرها را بنويسم
و همه بدانند
مردي كه عاشق من است
چقدر شاعر است
و البته زيبا
مثل خود خدا

 

حرف‌هايم را
كسي باور نمي‌كند
من اما اينبار
شعرها را از بر مي‌كنم
تا بدانند كه او هست و مي‌آيد

 

خواهرم مدام به گوشم مي‌خواند
كه او شوهر من است
كه به بهانه‌ي ديوانگي‌ام
زني تازه اختيار كرده

 

اما من
هرگز شوهري نداشته‌ام
و دوشيزه خواهم مرد
مانند آن دخترك باكره
كه آتشش زدند
و به كودكي داستانش را خواندم

 

مادرم اعتراض مي‌كند
كه ديوانه!
تو پسري هم داري
كه زير دست نامادري
بزرگ مي‌شود

 

پدر هر روز مي‌آيد
به ديدنم
وقت مردن خورشيد
با گلي سرخ
و سيبي سرخ‌تر
سيب را به من مي‌دهد
و گل را به زني زيبا و سفيدپوش

 

برادرم نيشخند مي‌زند
كه پدرم عاشق پزشك من است
مادر جيغ مي‌زند
و نفرين مي‌كند
از صداي او قناري‌هايم مي‌پرند
و تنها مي‌گذارندم
در انتظار مردي
كه بيايد و برايم شعر بخواند
و من از بر كنم

 

دلم سيب پدرانه مي‌خواهد
حرف‌هاي در گوشي خواهرانه
و نفرين‌هاي مادرانه
بوسه‌هاي برادرانه هم باشد

 

انگار همه ديوانه شده‌اند
نمي‌شنوند و نمي‌فهمند
من اما حواسم هست
و مي‌بينم او را
كه مي‌آيد و برايم شعر مي‌خواند