لاي در باز شد. مردي درشت هيكل داخل آمد با تكه‌اي كاغذ و قلمي شكسته در دست. آن‌ها را به مرد نحيف و  نشسته داد. قلم و كاغذ را گرفت. اما مرد مانده بود چه بنويسد. اين آخرين سطرهايي بود كه از او به جا مي‌ماند اگر به دست كسي مي‌رسيد.

 

از چه نوشتن به براي كه نوشتن پناه برد تا كار خود را آسان كند. كسان بسياري را مي‌شناخت و حرف‌هاي زيادي داشت كه برايشان بنويسد و حتا كساني كه نمي‌شناخت. آنان كه بودند يا در آينده خواهند بود. فرصت نبود و بايد كسي را انتخاب مي‌كرد و چيزي مي‌نوشت.

 

در اين مدت، فقط زن بود كه پياپي براي او مي‌نوشت. بدون اين كه كلمه‌اي از مرد براي او جواب برده باشند. زن انگار مي‌دانست كه او همه را مي‌خواند و مي‌دانست كه ديگر مرد را نخواهد ديد. مرد نوشته‌هاي زن را مي‌خواند. مي‌گريست. به فكر فرو مي‌رفت و گاهي مي‌خنديد. كاغذ بر زمين نهاد و قلم به دست گرفت.

 

مرد درشت هنوز مقابل او ايستاده بود. ميان او و در. تا نه نور داخل  شود و نه مرد بتواند بيرون رود. سايه‌اش بر مرد و قلم و كاغذش افتاده بود. مرد به نامه‌هاي زن فكر مي‌كرد و كلمات و جملات را از ذهن مي‌گذراند و منتظر بود دستش به حركت درآيد و صفحه‌اي براي زن بنويسد.

 

نامه‌هاي زن همه با نام خدا آغاز مي‌شد و با آرزوي ديدار به پايان مي‌رسيد. جملات زن ساده بود و كوتاه. درباره‌ي خانه‌ي كوچكشان. گاهي از باغ‌چه و گل‌هايش مي‌نوشت و گاهي از حوض و ماهي‌هايش. از مرگ قناري كوچكشان. يا تولد سومين دختر زن همسايه‌.

 

مرد اما به جز چهار ديوار تنگ و تاريك و هيكلي مهيب كه مدام خلوت و خاطرش را مي‌آزرد چيزي نداشت كه بنويسد. حتا پنجره‌اي بر ديوار نبود تا درباره‌ي صداهايي كه از آن مي‌شنيد و آسماني كه در آن مي‌ديد بنويسد.

 

هنوز چيزي ننوشته بود. مي‌دانست كه صداي مرد مهيب درخواهد آمد. لحظه‌اي چشم بست و سطري نوشت و به دست مرد مهيب داد.

 

آن تكه كاغذ و نوشته‌اش دست به دست ميان مردان مهيب گشت و بعدها كه خبر مرگ مرد را به زن مي‌دادند. آن را كه از ديدشان ارزشي نداشت تسليم زن كردند و زن خط آشناي مرد را بوسيد كه نوشته بود: خدا نبود اگر تو نبودي.