شما از همسرتان با كدام تعبير ياد مي‌كنيد. برخي از مردان ايراني در نام بردن از زنان‌شان به اسم، مخصوصا در حضور غريبه‌ها ابا دارند. در چنين مواقعي آن‌ها از تعابير جايگزيني استفاده مي‌كنند كه بعضي وقت‌ها خنده‌دار به نظر مي‌رسد. منزل، مادر بچه‌ها، خانواده و يا حتا بچه‌ها.

 

مردي را در نظر بگيريد كه قرار است ماشين همكارش را بخرد. ماشين را از او مي‌گيرد و خانه مي‌برد تا نظر ساير اعضاي خانواده از جمله همسرش را جويا شود. فردا كه برمي‌گردد، در جواب نگاه پرسش‌گر همكار خود مي‌گويد كه بچه‌ها موافق نبودند، كه در واقع منظور او، همسرش است و نه كس ديگر.

 

زنان هم متقابلا با تعابير جالبي همسران خود را خطاب قرار مي‌دهند. آقامون، حاج آقا، پدربچه‌ها و گاهي متناسب با حرفه و مدرك تحصيلي او، دكتر يا مهندس. راستي چرا از نام بردن همديگر به اسم كوچك روگردانيم. مخصوصا مردان كه ظاهرا به نام كوچك همسرشان به عنوان بخشي از ناموس خود تعصب دارند.

 

به گونه‌اي كه فاش كردن آن به ديگران بي‌ناموسي محسوب مي‌شود. شايد پارچه‌نوشته‌هاي تبريك‌هاي زيارتي را ديده باشيد كه بر روي آن نام مردان كامل با پيشوند حاج آقا آورده مي‌شود. اما به اسم بانوي خانواده كه مي‌رسد به آوردن لفظ حاجيه خانم تنها اكتفا مي‌شود و شايد اگر كسي كمي پيش‌تر برود فقط نام خانوادگي زن را لحاظ مي‌كند بدون اسم كوچكش.

 

در بعضي مسابقات تلفني تلويزيون اگر دقت كرده باشيد احتمالا گاهي شركت‌كننده‌هاي زني را ديده‌ايد كه اصرار دارند اسم كوچكشان را لو ندهند و فقط نام خانوادگي خود را بگويند. شايد بخشي از حجاب و رو گرفتن از نامحرم، پنهان كردن نام كوچك است از او.

 

گاهی اين پنهان كاري فراتر از اين‌ها هم مي‌رود و مردان نه تنها نام خواهر، مادر، دختر و همسرشان را پنهان مي‌كنند. و حتا دوستان نزديكشان هم اسم مادر و خواهرشان را نمي‌دانند، بلكه حتا داشتن خواهر و دختر خود را از ديگران پنهان مي‌كنند.

 

البته اين نوع عجيب از ناموس‌پرستي در ميان خانواده‌هاي سنتي‌تر مرسوم بوده است كه امروزه با گسترش رسانه‌ها و تاثيرشان و تغيير فرهنگي جامعه، شايد در شهرهاي بزرگي نظير تهران ديگر مشاهده نشود.