فرار مي­کنم امروز

از شهر بزرگ خواهم گريخت . شهري که در آن نامرادي دوران و نامردي دوستان، آنقدر هست که از دشمن بي­نيازم کند. شهري که در خيابان­هاي آن، هوسبازي تردد دارد و دروغ­پردازي. مهرباني و اميد مي­سوزند و دود فريب و ريا مي­سازند. مي­روم تا به جايي برسم که آسمان آبيست. آنجا زير گوش طبيعت خواهم گفت: شهر پردود جاي من نبود.

از شاعري افغان که اسمش را به ياد ندارم، اين شعر را زمزمه مي­کنم.

غروب

با نفس گرم جاده خواهم رفت

پياده آمده بودم

پياده خواهم رفت

باغبان زمین گیر

به باغبان زمين­گيرمان چه بد کرديم

که آخرين گل اين باغ را لگد کرديم

پِرتيِ خلقت

کدام باور؟

در وبلاگي خواندم که

آيا در شما باوري هست که به خاطر آن حاضر به مبارزه باشيد؟

آيا براي مبارزه در راه آن باور حاضريد از جان خود بگذريد؟

چه چيزي وجود دارد که باعث شود در راه آن عقايد جان افراد ديگر را نگيريد؟

با خود که فکر کردم ديدم اکثر باورهاي مذهبي و غير مذهبي راديکال کار را به آنجا مي­رسانند که حاضرند در راه رسيدن به اهداف خود به راحتي جان انسان­ها را بگيرند.

کمي فکر کنيم، به خود و باورهايمان.

اولين باري که از ايراني بودن خود شرمنده شدم

اين جمله را يکي از استادان روزنامه­نگاري در تقبيح افشاي فيلم خصوصي صحنه­هاي سکس بازيگر زن تلويزيون با دوست پسرش به زبان آورده است. و اينگونه بر لزوم تصويب قانوني درباره­ي حفظ حريم خصوصي افراد تاکيد کرده است.

همه­ي اين حرف­ها درست. اما به نظر مي­رسد اين استاد دانشگاه اين چند ساله خواب بوده­اند. البته وقتي استاد روزنامه­نگاري اين مملکت اينقدر پرت باشد. روزنامه­نگاري آن هم اين مي­شود که مي­بينيم.

در اين سال­ها همواره در اين کشور هر که را به جرم سياسي و عقيدتي بازداشت کردند. به موازات آن زندگي خصوصي او را شخم زدند. راست و دروغ بر او بستند و پرونده­ي اخلاقي و منکراتي سنگين­تري براي او تدارک ديدند. آن موقع حريم خصوصي کشک و پشم بود.

جرمي که حکومت مي­کند و همه دم فرو مي­بندند. طبيعي است روزي تفريح و کاسبي مردم به حساب بيايد. وقتی حکومت به خاطر حب و بغض خود حق دارد به زندگي خصوصي مردم تجاوز کند. چگونه می­توان انتظار داشت مردم آن جامعه در دشمني­هايشان به خود اين حق را ندهند و مدني و انساني رفتار کنند. درست است که جامعه خيلي بي­فرهنگ است اما حاکمان بي­فرهنگ­تر. و البته فرومايگي و بي­اخلاقي حاکمان خيلي سريع و قوي در جامعه تکثير مي­شود. نخبگان اين جامعه هم که نظير اين استاد سوراخ دعا را گم کرده­اند. و هرگز نمي­خواهند تن به دو دوتا چارتاي معضلات جامعه بدهند.

نمي­دانم شما چندبار و کجاها از ايراني بودن خود شرمنده شده­ايد. اما مطمئن باشيد با اين رويه­ها، شرمندگيتان تمامي نخواهد داشت، چرا که خانه از پاي­بست ويران است.

عشق به يک آدم­کش

من و تو

اول من بودم  و من

تو آمدی

باز من بودم

                 اما با تو

رفتی

ديگر نه تو بودی

                       نه من

خيانت به آنچه می­دانند

بيچاره آنان که عالمانشان خود را بفروشند.

سگ درگاه قدرت شوند و موش انبار ثروت.

آنجاست که پاچه­ی مخالفان حکومت می­گيرند و می­خروشند.

يا پروژه می­گيرند و پژوهش می­فروشند.

تاج سر

گزارش

باهاش قهر کردم. ميگم بريم خواستگاري، ميگه کارت کو. ميگم تو طرف مني يا دختره. ميگه چه فرقي ميکنه. اينبار که حسابي عصباني بودم. در رو محکم به هم زدم و رفتم تو اتاقم. رو تخت دراز شدم. اعصاب نداشتم. از اين پهلو به اون پهلو. نه خوابم ميبرد، نه حال و حوصله بيرون رفتن داشتم. همشهري ديروز يا شايدم پريروز کنار تختم بود. برداشتم و ورق زدم. هيچي نداشت. انداختم اون ور. چشمم افتاد به نيازمنديها. از تخت پريدم پايين و شروع کردم گشتن. مونده بودم از اون همه کار کدوم رو انتخاب کنم. پيک و ويزيتور و معلم سرخونه و راننده آژانس رو ول کن. به اينا کي دختر ميده. رفتم سر اصل مطلب. خوانندگي. خودشه. مگه نميگن هرکي از ننش قهر ميکنه ميره خواننده ميشه. منم که قهر کردم. حتما حکمتي بوده که دعوامون بشه و بيام اين روزنامه رو ورق بزنم.

روزنامه رو زدم زير بغل و رفتم بيرون. مادر که هنوز اخم و تخم تو قيافش بود، نپرسيد کجا ميري و کي مياي. يکراست رفتم در خونه رضا. بعد از پنج تا زنگ بالاخره، خواب آلود جواب داد. بازم تويي. و در رو زد. تا رفتم بالا ديدم دوباره چپيده تو رختخواب. اگه ننت پيشت بود عمرا ميذاشت تا لنگ ظهر بخوابي. از اتاق خوابش که اومدم بيرون. داد زد در رو ببند. برگشتم دم اتاقش گفتم اميدوارم خواب به خواب بري. در رو بستم و با خودم گفتم، ما رو باش اومديم با کي مشورت.

ماهواره رو روشن کردم، زدم کانال ايران ميوزيک. صدا رو زياد کردم. تا پسره رو بي­خواب کنم. تلفني رو که رضا از پريز کشيده بود وصل کردم و شروع کردم شماره گرفتن. برا آگهيتون مزاحم ميشم. آره، آموزش خوانندگي. بعله. نه، تا حالا کار نکردم. چقدر طول ميکشه. سه ماه، خوبه. انتشار آلبوم چطور. حضوري، باشه. يه لحظه کاغذ و قلم بيارم... بعله بفرمايد، شريعتي، نرسيده به دولت، ... تا چه ساعتي هستيد. باشه ممنون، قربان شما.

دختره از بي­ام­و شيکش پياده شد با عصبانيت در رو به هم زد. اشکش آرايش غليظ صورتش رو به هم ريخته بود. باد چند تار موهاي رنگ شدش رو از روسري صورتي رنگش بيرون کشيده بود و اين ور و اون ور ميبرد. دختر زد زير دو و به سمت دريا رفت. خواننده تکرار ميکرد. نرو نرو نرو.... ماهواره رو خاموش کردم. آدرس رو برداشتم. بي­خيال رضا، زدم بيرون.

آدما دايم در حال رفت و آمد بودن. يکي دوربين ميبرد. يکي سه پايه مي­آورد. يکي با سه­تار ميرفت يکي با گيتار مي­اومد. انگار تازه اسباب کشي کردن و در حال جابه جايي­ان. دختر جوون من رو به اتاق ديگه­اي راهنمايي کرد. اتاقي که ظاهرا مرتب­تر بود. به آقايي به اسم شفيعي معرفي شدم. مرد پشت ميزش نشست. من هم نشستم. پشت سرش سه تا پوستر بود. تو هر کدوم يه دختر بود و يه پسر. که يا اين از اون رو برگردونده بود يا اون از اين، يا هر دو از هم. ببخشيد بي­موقع مزاحم شدم. ظاهرا در حال اسباب­کشي هستيد. نه اينجا هميشه شلوغ و پر رفت و آمده. از وقتي با بروبچه­هاي مهاجر تي­وي قرارداد بستيم. سرمون خيلي شلوغ شده. بايد هر روز يه کليپ تحويل بديم. هنوز حرفش تموم نشده بود، که تلفن زنگ زد. کجايي پسر. بيا دفتر بايد يه آهنگ برا يه ترانه کار کني. هومن و محمدرضا نميرسن. سرشون خيلي شلوغه. ميدونم ولي چاره­اي نيست. جبران ميکنم. کي مياي. ديره. باشه. ببين ترانه رو يادم نيست. شروعش اينطوريه. مادرم، تاج سرم، دوست دارم. خودت که واردي. ممنون، منتظرم.

ببينيد. آقاي... راستي اسمتون چي بود. حامد. به­به. به اسم حامد خواننده­اي نداشتيم. سريع اسمت جا باز ميکنه. تا حالا، کار کردي يا نه. منظورم اينه که تا به حال تو مجلس عزا و عروسي خوندي يا نه. خواننده­هاي ما يا نوحه­خون بودن يا ترانه­هاي اندي رو تو عروسيا مي­خوندن. نه تا حالا کار نکردم. يعني راستش رو بخوايد صفر صفرم. اشکالي نداره، دسته سومي هم هست که از صفر، علمي و حساب شده شروع ميکنن. که اتفاقا موفقترين هم اينها هستن. ما اينجا از شما تست ميگيريم. بعد توي يک دوره فشرده سه ماهه آموزش ميبينيد. هرچي لازمه به شما آموزش داده ميشه و بعد هم اگر استعداد و توان شما خوب باشه ما خودمون براي انتشار آلبومتون سي تا پنجاه درصد سرمايه­گزاري ميکنيم.

مکثي کرد تا نفسي بگيره. پريدم تو حرفش و گفتم. اگه جواب تست مثبت نباشه يا خودتون نخوايد سرمايه­گزاري کنيد چطور ميشه. ببينيد آقاي ... حامد، بعله آقا حامد، اسم خوبي داريد جون ميده برا روي جلد آلبوم. توي کار ما نميشه نيست. سر سه ماه از نظر ما کار تمومه. اگه صداتون مستعد باشه. با يه هفته کار اولين ترانه­تون رو ميخونين. سه ماه بدترين حالتشه. در مورد آلبوم هم، اگه خودتون توان مالي داشته باشيد ميتونيد، همه سرمايه رو بديد، تا آلبوم سريع منتشر بشه.

يکي در زد. منشي بود. نگاه دلسوزانه­اي به من کرد و با عذرخواهي گفت. از سازمان آگهي همشهري اومدن. متن آگهي رو چي بزنيم. شفيعي بدون معطلي گفت. ترانه مجوزدار نيازمنديم. همين. منشي گفت کدوم شماره رو بديم. موبايل خودم رو بزنيد. شما سرتون شلوغه نميرسيد جواب بديد. راستي خانم حنفي اومدن منتظرن. بگين بياد تو.

شفيعي برگشت به من نگاه کرد. داشت فکر ميکرد که کجاي صحبتاش بوده. که من پرسيدم. اگه قرار باشه خودم تامين کنم. هزينه انتشار آلبوم چقدر ميشه. بستگي داره، اگه بخواي از يه تيم آهنگساز حرفه­اي و شناخته شده استفاده کني شايد به بيست ميليون هم برسه. اما ممکنه با پنج ميليون هم بشه کار رو جمع کرد. آب دهنم رو به سختي قورت دادم.

خانمي با مانتويي تنگ، سفيد و بدن­نما داخل شد خيلي صميمانه با شفيعي تعارف کرد. آرايش و عطر از تمام هيکلش سرازير بود. از اون خانمايي که توي خيابون بوق­خور زيادي دارن. شفيعي معرفي کرد. خانم حنفي نويسنده و بازيگر بيشتر کليپهايي که من براي مهاجر تي­وي کار ميکنم. ببينيد آقا حامد، جدي اسم خوش لوگويي داريد، اگه به ما افتخار همکاري داديد، يادم باشه پوستر کار رو، خودم طراحي کنم با يه عکس خانم حنفي توي لباس محلي. گلدار با پولکهايي که از اون آويزونه. همه بچه­هاي تيم ما حرفه­اي و سرشناسند. من که کمترين اين تيمم، اولين فيلم کوتاهم با موضوع زنان خياباني، پنج تا جايزه گرفت. شما خودتون بقيه رو حساب کنيد. از همکاري با ما ضرر نخواهيد کرد. رو به حنفي کرد و گفت بشين يه کليپ با موضوع مادر بنويس. فردا ضبط ميکنيم. از فرصت استفاده کردم، تا با هم مشغول بودن، خداحافظي کردم. به دم در اتاقش که رسيدم. شفيعي گفت. حامدخان... قبل از اينکه در مورد اسمم حرفي بزنه، گفتم. بعدا مزاحم ميشم. با سرعت از اون ساختمان شلوغ و درهم با اون همه هنرمند، فرار کردم. فقط به يک چيز فکر ميکردم آشتي با مادرم. چطوري از دلش درآرم. زير لب زمزمه کردم. مادرم تاج سرم دوست دارم.

يک روزخوب

نظرسنجی درباره انرژی هسته­ای

اتوبوسي به نام تخريب

صدام را بکش

غول رسانه­اي، کودکان مکزيک و رسانه­هاي ايران

چند روز پيش، براي چندمين بار مقاله­اي در يکي از روزنامه­ها ديدم درباره­ي غول رسانه­اي جهان، رابرت مورداک. خنده­ام گرفت و غم به دلم نشست. درزمين و آسمان اين کشور فقط و فقط يک غول رسانه­اي وجود دارد، که آن هم حکومت است. راديو، تلويزيون، کيهان، اطلاعات، همشهري، ايران و جام­جم که جزو قلمرو حکومت­کنندگان است و مي­دانيد و مي­دانيم چاقو دسته­ي خودش را نمي­برد و هيچ وقت استخوان همديگر را دور نمي­اندازند. بقيه رسانه­ها هم که تکليفشان معلوم است آنقدر بايد و نبايد و اما و اگر دارند که تنها کاري که نمي­توانند انجام بدهند اطلاع­رساني است. تازه اين قشر فقير و حقير رسانه­ها هم مالکشان مديران دولتي  و مردان حکومتي اند که چشم بر الطاف حکومت دارند نه دست بر سفره­ي ملت.

ماهواره هم که ممنوع است و هرچند وقت يکبار عربده­کشي حکومت مانع آن است. هرچند زبان نفهمي مردم مانع استفاده از شبکه­هاي غيرفارسي آن مي­شود و بي­مايگي شبکه­هاي فارسي هم حال مردم را به هم مي­زند.

اينترنت هم که چيزي نمي­گويم. خيلي وقت است نتوانسته­ام صفحه­ي اول بي بي سي فارسي را ببينم. وبلاگ­نويسي هم که در اين کشور براي رفع عطش نوشتن است تا ولع خواندن. تازه اين قشر هم که از غضب حاکمان در ترس و احتياط به سر مي­برند.

حال خود قضاوت کنيد که به جز حکومت چه کس ديگري شايسته­ي عنوان غول رسانه­اي است.

کاش همانطور که کودکان مکزيکوسيتي در نقاشي­هايشان آسمان شهر را سياه نقاشي مي­کنند ما هم ذره­اي صراحت و صداقت آن­ها را داشتيم.

تا ابد سرزنش خواهيم شد