سيزده به در پاييزي

اي آسمان ببار

سناتور، سردار، بيت، دربار

ببار

ناموس نظام

گاوداري معكوس

تجاوز به عكاس جنگ

برادر چاوز رفيق احمدي‌نژاد

بولدوزر رهبر

عطاري نظام چيزي جز حلقه‌هاي پنهان سپاه نيست. سپاهي كه در روزهاي پراضطراب رهبر بعد از هجده تير به او گفته بودند اگر نمي‌تواني بساط آشوب‌ها را جمع كني ما خودمان دست به كار مي‌شويم و چنين هم كردند. از آن روز به بعد بود كه كم‌كم خامنه‌اي راهي بهتر از تكيه بر هاشمي يافت تا بتواند بماند.

احمدي‌نژاد اولين شعبده‌ي اين دستياران جديد رهبري نبود و آخري هم نخواهد بود. چنان كه در اين انتخابات به پاي آن ايستادند و چه‌ها كه نكردند تا ناخودي‌ها در قدرت نباشند. در آن جمعه‌ي سياه علاوه بر شاخ و شانه كشيدن و اشك ريختن، خامنه‌اي رسما گفت كه ديگر هاشمي همه‌كس‌اش نيست و قربان دست و پاي بلوري احمدي نژاد رفت.

گمان خامنه‌اي بر اين است كه اين بولدزري كه بي‌منطق و تامل مي‌كوبد و خراب مي‌كند و جلو مي‌رود و هيچ حرفي را شنوا نيست، مركب خوبي‌ست تا همه‌چيز را چنان كه خود دوست دارد، ترتيب دهد. اوست كه مي‌تواند از دانشگاه پادگان بسازد و از دانش نه شاخه‌ي فني و كاربردي آن بلكه انساني و اجتماعي‌اش جز تاويلي اسلامي، انقلابي و ناچسب باقي نگذارد.

خامنه‌اي گمان مي‌كند كه فرمان اين بولدوزر و افسار اين مركب در دست خودش هست و خواهد ماند. بي‌خبر كه آن مافيايي كه اين ولد چموش را پس انداخته، كامندر است نه او. چه افسوس خواهد خورد زماني كه اين بولدوزر به پشت ديوار بيت او برسد.

قصاب مطبوعات رفت

از رفتن قاتل اگر نمي‌شود خوش‌حالي كرد مي‌توان دست‌كم به ياد مقتولان بود. از قامت اين مرد بايد مجسمه‌اي ساخت و در جايي از شهر نصب كرد و نام آن را قصاب مطبوعات گذاشت. تا هميشه و همه يادشان باشد كه چه سريع و ساده بر دهان‌ها مهر زدند و قلم‌ها را شكستند.

اميد است تاريخ تقبيح شايسته‌اي از اين مرد و مرداني از اين دست كند چنان كه هنوز هم در تاريخ آمريكا مك‌كارتي و مك‌كارتيسم ننگي ماندگار و نقطه‌اي سياه است. با اين تفاوت كه اگر در آن‌جا يكي چنين بود، اين‌جا اكثر زمام‌داران چنين اند، اگر نگوييم همه.

قصاب اگر رفت اما قصابي همچنان باز است. نه خط و مشي آن مقامات عالي‌رتبه عوض شده و نه عقلانيت به سيستم مديريت كشور بازگشته، اما جاي خوش‌حالي‌ست به هر حال، يكي از خيل آن‌ها كم.

رسم مردم‌كشي

شايد تا ديروز صحبت از بي‌اعتمادي مردم به حكومت به خاطر حرف و حديث‌هاي تقلب در انتخابات مطرح بود اما حالا ديگر بحث سركوب، آدم‌كشي، جنايت و شكنجه و تجاوز است. بي‌اعتمادي ناشي از اين‌ها ديگر به هيچ‌وجه زدودني نيست الا با تغييرات وسيع در حاكميت سياسي و روش و منش آن.

وقتي حكومتي دست‌اش به خون مردم‌اش آلوده شود از آن روز شمارش معكوس سقوط آن آغاز مي‌شود. فرقي نمي‌كند كه چقدر حكومت و دولت‌مردان‌اش باخدا و دين‌دار باشند. تنها فرق‌اش اين است كه اين‌بار خدا و دين را هم با خود به پايين خواهد كشيد.

در تاريخ بيش و پيش از مخالفان و معاندان با دين اين خود دين‌داران بوده اند كه با رفتار خود از تاريخ و جامعه دين‌زدايي كرده‌اند يا دين را از صحنه‌ي اجتماع به گوشه‌ي خانه‌ها و گرايش شخصي افراد جامعه سوق داده‌اند.

در آستانه‌ي ماه رمضان كم نديده‌ام دين‌داراني كه حتا به عمل ديني خود هم شك كرده‌اند، پدران و مادراني كه ديگر چندان اصراري به دين‌داري فرزندان خود ندارند و از مسجدي شدن آن‌ها واهمه دارند كه مبادا فردا بچه‌هاي‌شان سر از پايگاه بسيج مساجد در آوردند و پياده‌نظام عده‌اي قدرت‌طلب بي‌اخلاق شوند.

رسم مردم‌كشي اگر باب شود كه شده است، همه چيز را با خودش خواهد برد و به دين و دولت رحم نخواهد كرد.

راهنماي تحصيل در ايران

شايد تا به حال براي شما هم پيش آمده باشد كه همكار، همسايه و يا دوستي دست بچه‌ي كنكوري‌اش را گرفته و آمده پيش‌تان و بپرسد دختر يا پسرش در چه رشته‌اي درس بخواند و چگونه انتخاب رشته كند؟ شما هم لابد كلي حرف‌هاي كلي تحويل آن‌ها داده‌ايد كه علاقه و تلاش مهم است و چنان است و چنين.

من اما خيلي رك خواهم گفت از اين كه گذشت آيا بچه‌اي كوچك‌تر از اين داريد يا نه؟ در ايران با توجه به سيستم فشل آموزشي چه در مدارس و چه دانشگاه‌ها، نبايد نااميد شد چرا كه راه‌هايي هم هست تا كم‌تر اين نظام آسيب ديد. البته منظورم نظام آموزشي‌ست وگرنه دلتان را خوش نكنيد هيچ راهي براي نجات از نظام سياسي نيست! اما بايد زود جنبيد از دبيرستان.

در ايران با توجه به حافظه‌محوري آزمون‌ها و امتحانات و كلاس‌ها و مدارس و معلمان. و اين كه عموما كسي به فكر هوش و خلاقيت دانش‌آموزان نيست و نمي‌خواهد آن‌ها را بيش از هر چيز به درست فكر كردن وا دارد. پس بهتر است در دبيرستان رشته‌اي را برگزينيد كه اگر از پس چنين كارهايي چندان بر نمي‌آيند حداقل سرچشمه‌هاي اوليه‌ي آن و كنجكاوي و طراوت ذهني را زير بار محفوظات دفن نكنند.

اين رشته در حال حاضر رياضي و فيزيك است. چرا كه اگر كمي هوش داشته باشيد در درس‌هاي اين رشته كم‌تر حفظ مي‌كنيد و بيش‌تر فكر. اين مرحله‌ي اول و اما دانشگاه.

از آن‌جا كه كنكور قمار سرسام‌آور و كشنده‌اي‌ست براي نوجوانان زبان‌بسته تا يكباره به شهري و دانش‌گاهي و رشته‌اي پرت شوند، درست مانند زماني كه پرتاب شدند به شكم مادر در كشوري و شهري و خانواده‌اي كه بارها تا آخر عمر از خدا تا ازدواج والدين‌اش را به عنوان مسببين امر نفرين كرده و مي‌كنند كه حالا كه چنين ام كاش از بيخ و بن نبودم. كنكور هم دقيقا به همين كوري بخت اين بي‌چاره‌ها را رقم خواهد زد.

بهترين راه‌حل اما قمار نكردن است. چگونه؟ خيلي راحت با زبان شيرين انگليسي. ليسانس زبان را در يكي از دانشگاه‌ها كه چندان توفيري با هم – حداقل در اين رشته – ندارند بگيريد. در چهار سالي كه زبان مي‌خوانيد علاوه بر زبان كمي هم بگذاريد سر و گوش‌تان بجنبد و سرك بكشيد به اين رشته و آن دانشكده و اين گروه و آن دانشگاه.

اين طوري علاوه بر اين كه بزرگ مي‌شويد، فرصت داريد براي قماري كه چهار سال آن را به تاخير انداخته‌ايد آماده شويد. درست حدس زده‌ايد. كنكور فوق‌ليسانس. بعد از ليسانس حالا شما هستيد و كلي رشته كه با شناخت نسبي و بالغانه‌تر و نه تحت تاثير ديگراني كه در معيت والدين از او مشورت تلفني يا ايستاده دم در گرفته‌ايد، شما خودتان انتخاب مي‌كنيد. اگر زرنگ باشيد و زود بجنبيد مي‌توانيد در نيمه راه ليسانس انتخاب فوق‌ليسانس خود را هم كرده باشيد و حتا از درس‌هاي آن هم چيزهايي خوانده باشيد.

فوق كه قبول شديد به مدد زبان انگليسي كه داريد شما خدايي خواهيد كرد. يادم هست كه زمان ما روي جلد كتاب زبان دبيرستان نوشته بود كه هر زبان جديد پنجره‌اي‌ست به دنيايي تازه. كه البته زبان انگليسي براي جامعه‌ي ما پنجره‌اي‌ست به همه‌ي جهان.

سه‌ترمه تمام كردن و سريع دفاع كردن را بي‌خيال شويد. مثل بچه‌ي آدم ترمي دو درس بگيريد و فارغ از استاد بلد و نابلد احتمالي كه نصيب‌تان مي‌شود به مدد زبان برويد و آب را از سرچشمه برداريد و گوارايي علم و دانش را تازه آن وقت است كه درك خواهيد كرد. سه ساله فوق را بگيريد. اما باسواد.

دكترا در ايران نه به درد شما مي‌خورد نه ايران. اگر توانستيد براي دكترا برويد آن سوي مرزها كه عالي‌ست وگرنه دو سه سالي بمانيد و مطالعه و تحقيق كنيد از آن سوها خودشان به سراغ‌تان مي‌آيند.

راي مردم پول مردم